Η συναισθηματική ωριμότητα είναι κάτι που δε διδασκόμαστε ως παιδιά. Αποτελεί όμως μια δεξιότητα -σπάνια και καθοριστική- που μπορεί να αλλάξει για πάντα τη ζωή κάποιου.

Τα συναισθήματα δεν είναι κάτι εγγενώς επιζήμιο, όπως κάποιοι θεωρούν. Απεναντίας, πρόκειται για μια φυσιολογική έκφραση των χημικών διεργασιών του εγκεφάλου μας, κι αυτά είναι που τελικά δίνουν ταυτότητα στο ανθρώπινο είδος, ενώ συχνά αποτελούν την κινητήριο δύναμη σημαντικών επιτευγμάτων. Μερικές φορές όμως έχουν τη συνήθεια να βγαίνουν στην επιφάνεια τη λάθος στιγμή και με τον πιο ακατάλληλο τρόπο. Έτσι, όποιος δεν μπορεί να τα τιθασεύσει, κινδυνεύει να οδηγηθεί σε παρορμητικές αποφάσεις, οι οποίες ενδέχεται να επιφέρουν προσωπικό, επαγγελματικό και οικονομικό κόστος, ή να καταλήξουν στην απώλεια μιας ζωής, ειδικά αν αναλογιστούμε τον αντίκτυπό τους σε καταστάσεις αυτοάμυνας.

Το τελευταίο διάστημα παρατηρείται στον χώρο του Krav Maga και γενικότερα της αυτοάμυνας μια δημόσια συζήτηση γύρω από δημιουργία νέων τάσεων, εμφάνιση νέων ορολογιών και παρουσίαση διαφορετικών προπονητικών προσεγγίσεων. Για κάποιους, όλα αυτά παρουσιάζονται ως σημάδια μεγάλης αλλαγής ή ακόμη και ως απόδειξη ότι ο χώρος εισέρχεται σε μια νέα εποχή.

Για όσους όμως έχουν πραγματική, μακροχρόνια παρουσία στον χώρο της αυτοάμυνας, των πολεμικών τεχνών και των μαχητικών αθλημάτων, η εικόνα αυτή δεν αποτελεί κάτι πρωτόγνωρο. Αντιθέτως, είναι μια διαδικασία που έχει επαναληφθεί πολλές φορές στο παρελθόν και πιθανότατα θα συνεχίσει να επαναλαμβάνεται και στο μέλλον. Εκπαιδευτές διαφοροποιούνται, ιδρύουν δικές τους σχολές, δημιουργούν νέα σχήματα ή επιχειρούν να εισαγάγουν μια διαφορετική φιλοσοφία διδασκαλίας. Αυτό από μόνο του δεν είναι απαραίτητα ούτε θετικό ούτε αρνητικό. Είναι μέρος της φυσικής εξέλιξης κάθε ζωντανού χώρου.

Ας ειπωθεί ευθύς εξαρχής κάτι το οποίο πολλοί από εμάς, τους επαγγελματίες του χώρου, δεν παραδεχόμαστε εύκολα. Ο κλάδος μας πάσχει από κρίση ταυτότητας, αλλά και από σύμπλεγμα κατωτερότητας, τολμώ να πω.

Για να διδάξουμε δεν απαιτείται πτυχίο ανώτατου εκπαιδευτικού ιδρύματος. Δε φοράμε ποτέ επίσημα ρούχα για να εργαστούμε, όπως θα απαιτούνταν σε μια πολυεθνική εταιρεία. Συχνά δεν έχουμε καν γραφείο. Γι’αυτούς αλλά και για πολλούς άλλους λόγους, το ευρύ κοινό σπάνια θεωρεί την τέχνη της διδασκαλίας αυτοάμυνας (και των πολεμικών τεχνών εν γένει) μια “πραγματική” δουλειά, ιδίως σε ό,τι έχει να κάνει με το επιστημονικό της υπόβαθρο.

Με αποτέλεσμα να καταβάλλουμε υπέρμετρη προσπάθεια για να αντισταθμίσουμε αυτή την αντίληψη. Ενώ δε θα’πρεπε.

Στον χώρο της αυτοάμυνας γίνεται συχνά έντονη συζήτηση για το αν οι τεχνικές που διδάσκονται σε ένα σύστημα αποτελούν πραγματικό πυλώνα επιβίωσης ή αν πρόκειται απλώς για χορογραφίες που βασίζονται στην αποστήθιση και καταρρέουν τη στιγμή που εμφανίζεται η πραγματική βία — απρόβλεπτη, βρώμικη και χαοτική. Όσοι έχουν δογματική προσκόλληση στη φόρμα υποστηρίζουν το πρώτο, ενώ οι επικριτές της λογικής αυτής το δεύτερο. Όπως συνήθως, η αλήθεια δεν βρίσκεται στα άκρα.